Geschreven door:	Kees van der Pol [meer]
Datum ingestuurd:	3 oktober 2008
Niveau:	Docent
Taal:
Woorden:	1750
Opvragingen:	379 (2 deze maand)
Waardering:	Currently 4.75/5 1 2 3 4 5 4.8/5 (4 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

Gebruikte editie
Eerste druk: 2008
Gebruikte druk: 1e
Aantal bladzijden: 157
Uitgever: Nieuw Amsterdam te Amsterdam

Gegevens voorkant
Op de voorkant staat een afbeelding van een bewakingscamera met een schaduw ervan.

Het genre
Er is sprake van een psychologische roman. Op de cover zet de uitgever dat “De heining” een moderne fabel is over de angst van de mens voor de ander.

De flaptekst
Een echtpaar goed verdienende dertigers verhuist van een appartement in de stad naar een vrijstaand huis. De afgelegen wijk is omheind en de toegangspoort wordt bewaakt door camera’s. Een schokkende gebeurtenis maakt duidelijk dat de bewoners zelfs achter de omheining niet veilig zijn voor de buitenwereld. Of schuilt het gevaar juist in hun eigen gemeenschap?

Motto en opdracht
Er is geen motto en geen opdracht

Structuur en verhaalopbouw
Het verhaal wordt opgebouwd uit 61 korte (en zelfs heel korte) hoofdstukken die genummerd zijn. Er zijn enkele hoofdstukken bij van slechts één pagina. Het verhaal wordt chronologisch aan de lezer gepresenteerd en neemt enige maanden in beslag wat de vertelde tijd betreft. Het verleden speelt nauwelijks een rol in het verhaal. Er is een open einde voor de verteller maar een gesloten einde voor “de omheining.

Perspectief
Er is een ikverteller. Dat is een mannelijke dertiger die verder niet met name wordt genoemd. Hij is blijkbaar ambtenaar en zijn vrouw Debbie (ook een dertiger) is tandarts. De ik-verteller vertelt in de o.v.t.

Titelverklaring
“De heining”slaat op de woonwijk “De Windroos”die in een niet nader genoemd “dorp een aparte woongemeenschap vormt. Om de woonwijk loopt een omheining die voor veiligheid in de gemeenschap moet zorgen. Aan het einde van de roman wordt de omheining gesloopt.

Tijd en decor
Het valt niet uit de roman op te maken in welk jaar en in welke plaats de handeling zich afspeelt. Blijkbaar is het de bedoeling van de auteur om een algemene waarheid/algemeen thema aan de lezer voor te schotelen. Maar er zijn kleine aanwijzingen. Zo komt er een Braziliaanse voetballer in het verhaal voor die bij de “vorige WK” bankzitter was. Waarschijnlijk wordt het WK in Duitsland bedoeld. Dat was in 2006 en dat lijkt in het verhaal een jaar geleden. Daaruit zou je kunnen afleiden dat het verhaal in 2007 speelt. Maar dat is een interpretatie die niet zo heel sterk bewezen kan worden.

Samenvatting van de inhoud
In het eerste hoofdstuk horen de ikverteller en zijn vrouw Debbie hoe een stel buren moord en brand schreeuwt. Aan het einde van de herrie blijkt dat de vrouw de man met een sierbeeld heeft vermoord.
Het is reden voor Debby om uit de stad weg te willen en te verhuizen naar een dorp waar een woonwijk “De Windroos”genaamd omheind is een gevoel van veiligheid lijkt te worden geschapen. Ook is er cameratoezicht en zijn er poortwachters die de wijk bewaken.
In dat geval moet de potentiële koper voor een soort ballotagecommissie verschijnen die op die wijze ongewenste buren kan voorkomen. Dat overkomt Debby en haar man ook. Ze komen wel door de selectie en kopen een huis dat eigenlijk te duur is. De ontwikkelaar heet Kazan. Debby is tandarts en wil wel op zaterdag gaan werken om het toch te kunnen kopen. Dus….. ze gaan verhuizen. Hun huwelijk lijkt overigens niet ideaal: ze hebben aparte slaapkamers waaruit ze gemiddeld een keer per zes weken komen om seks met elkaar te hebben. Debby is overigens nog maar 35 jaar (blz.103)

Op een morgen voelt de “ik”zich ziek en hij moet dan een verlofbriefje bij de dokter ophalen, maar zijn auto start niet. Een welwillende buurman die rijk is en niets doet vanwege een erfenis, wil hem wel brengen. Dan merkt de verteller ook dat het dorp vijandig is tegenover de mensen binnen de omheining. Aan de bar wordt hij lelijk bejegend. Peter Bril begint ’s morgens al met drinken en hij vraagt of de verteller hem daarvan wil weerhouden. Het is een nutteloze dag en dan komt een vermoeide tandarts ook nog thuis met de mededeling dat ze zwanger is. Dat is een onverwachte tegenvaller. Weer later blijkt dat het kind niet eens van de verteller is, maar van een vriend (Paul) met wie ze inmiddels ook al niet meer is. Maar er is al weer een plaatsvervanger gekomen. Het huwelijk is dus inderdaad niet zo goed.

Op een zaterdag wanneer Debby werkt, moet de verteller op een kind van Kazan passen. Hij gaat met dit zoontje Milan naar de speeltuin. Eigenlijk vindt hij het toch wel leuk.
In die week erna krijgt het stel bezoek van een Nederlandse “del” en een Braziliaanse voetballer. Die willen het huis naast dat van hen kopen en hopen via steekpenningen te bereiken dat ze het toegewezen krijgen. Als nieuwste eigenaar zit de verteller namelijk in de ballotagecommissie. Hij wil geen steekpenningen aannemen, maar zijn vrouw laat haar stem wel kopen in ruil voor 7000 (euro?) De voetballer heet Mozisco en hij denkt dat hij nu wel het huis zal krijgen, want hij heeft ook nog een ander omgekocht. Maar bij de ballotage valt de keus op een andere man: een Indiër. De mensen van de Windroos houden hun buurt het liefst zo zuiver mogelijk. De verteller voelt zich verplicht het geld terug te geven, maar de blonde “del” wil hem nog wel even verwennen. Ze staat blijkbaar vaak buitenspel in de relatie met de voetballer. De verteller houdt het af.

De volgende zaterdag wanneer hij weer moet oppassen op Milan, komt de woedende Mozisco verhaal halen. Die denkt dat hij toch zijn vrouw gepakt heeft. Wanneer het tot een handgemeen dreigt te komen, staat ineens Peter Bril naast hem die Mozisco met een geweer afwimpelt. Maar de kleine Milan is daarna spoorloos. Wanneer Rosie Kazan hem komt halen, is hij verdwenen. De politie komt en er is een heleboel gedoe. Debby lijkt alles nog niet aan te trekken: ze wil scheiden van de verteller en laat bovendien het kind weghalen. Peter Bril wil op zijn eigen camera’s kijken of er een verdachte man/vrouw op staat, maar de band lijkt gewist te zijn. Natuurlijk worden gastarbeiders verdacht gemaakt.
De Indiër is toch niet van plan het huis te kopen en daarom koopt Bril het ook maar op. Hij heeft nu diverse stemmen in de woonwijk.

Een tijdje later wordt Milan dood gevonden. Er is een begrafenis en de verteller is d laatste die hem in leven heef gezien: hij voert het woord op de begrafenis op verzoek van Kazan. Iedereen vindt dat hij mooi gesproken heeft. Maar de dader is nog niet gepakt en dat gebeurt ook niet in het verhaal.

Op de Algemene Ledenvergadering van eigenaren doet de verteller het voorstel om de omheining weg te halen en de wijk open te maken, opdat de andere bewoners in het dorp normaal tegen hen gaan doen. Er zijn veel mensen tegen, maar omdat de lelijke voorzitster “Schrompelkop” voor de stemming weggaat, redt hij het net. De omheining mag weg en de wijk wordt open.

In april zal de heining gesloopt worden. De bulldozers komen er aan en ook Kazan komt nog kijken. Wanneer ze aan de omheining beginnen, gaat er een irritante sirene af. Niemand weet hoe die gestopt moet worden. Herman Kazan weigert om het geluid af te zetten. Hij is boos op de verteller omdat die zijn levenswerk heeft vernietigd. Die staat nog een keer de pers te woord . Eindelijk zwijgt de sirene. Dan loopt de verteller terug naar zijn eigen huis. Hij is alleen. Zijn vrouw heeft hem intussen verlaten.

Thematiek
Het lijkt een symbolisch verhaal over de illusie van veiligheid. Doordat het geweld in de stad op hen afkomt, wil Debby een veilige plaats in een dorp kopen. Het huis is veel te duur waardoor ze ook op zaterdag moet gaan werken. Dat komt haar relatie niet ten goede. Het is een hardwerkend modern stel dat geen tijd voor elkaar heeft. De onveiligheid voor d everteller komt niet alleen van buiten de omheining (bijvoorbeeld in de persoon van de Braziliaanse voetballer) maar zit ook al van binnen. Zijn eigen vrouw Debby bedriegt hem en ze is zelfs zwanger van een ander. Ze gaat in de loop van het verhaal van hem scheiden. Bovendien wordt ondanks alle cameratoezicht en bewakers de kleine Milan gekidnapt en later vermoord aangetroffen. Het verhaal geeft niet aan wie dat doet. Misschien wel om juist door die onzekerheid het gevoel van onveiligheid te vergroten.

De verteller is de enige die in de gaten heeft dat de omheining toch geen veiligheid biedt. De bewoners in het dorp worden daardoor namelijk juist vijandig en in de ledenvergadering zorgt hij ervoor dat de omheining zal worden weggehaald. De ontwikkelaar Herman Kazan kan dat maar slecht aanzien en hij weigert om de sirene uit te zetten: immers zijn ideaal gaat eraan. Wellicht wil de schrijver met zijn verhaal aangeven dat de slechtheid in de mens zelf zit en veiligheid niet kan worden gevonden in een omheining. (de corruptie, het overspel van de vrouw, het discrimineren van mogelijke bewoners.) De verteller ziet het waarschijnlijk allemaal wel goed.

Mijn mening
Eenvoudig en snel te lezen symbolisch verhaal. Er is sprake van de verdwijning van een kind.
Door de korte hoofdstukken is het boek niet moeilijk te lezen en zit er wel veel vaart in. Maar er zit tegelijkertijd niet al te veel spanning in het verhaal.
Voor leerlingen van havo en vwo is het een boekje dat op de lijst kan. In dat geval zou ik het met 1 punt waarderen.

Recensies
Ik heb nog geen belangrijke recensies gezien in de landelijke dagbladen.

Over de schrijver en zijn boeken .
Bron: website uitgever
Jan Van Loy (1964) won met zijn verhaal De hel van Jan Foster de Nieuw Prozaprijs 2001 – voorheen de Rabobank-Lenteprijs. In 2004 verscheen zijn debuutroman Bankvlees, die bekroond werd met de Debuutprijs Vlaanderen 2005, op de longlist stond van De Gouden Uil 2005 en genomineerd werd voor de Max Pam Award 2004. Tevens selecteerde de redactie van Magazijn hem als een van de beste schrijvers onder de veertig van 2004. Zijn tweede roman, Alfa Amerika, haalde de shortlist van De Gouden Uil 2006 en werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2006. Uit het juryrapport:

‘Dit boek gaat over gefnuikte ambities én over de burgermoraal die zegt dat groots en meeslepend leven voor Vlamingen niet is weggelegd. Met zijn filmische vaart, zijn subtiele spel met feit en fictie en zijn vier onvergetelijke antihelden schiep Van Loy een roman van internationale allure. Hij verwerkt de soms verzonnen, soms niet verzonnen informatie met een grote behendigheid in een klassieke reportagestijl. Hij goochelt speels en bedreven met genres zoals het interview, dagboek, brieven, de biografie. Hij speelt met het cliché. In dit boek toont Van Loy zijn veelzijdigheid als schrijver.’